شعري براي تو

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم

تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست ...

تا بداني نبودنت آزارم مي دهد ...
لمس  کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان ...

كه از قلبم بر قلم و كاغذ مي چكد
لمس کن گونه هایم را که خيس اشك  است و پُر شیار ...
لمس کن لحظه هایم را ...
تویی که نمی داني من كه هستم٬

لمس کن این با تو نبودن ها را
لمس کن  ...

زندگي،يك لبخند،يك احساس

در نگاهي روشن

ازفراسوي افق،تا ته آينه هاست

زندگي

باصداقت،باشوق

با تپشهاي دو نبض عاشق

همدل و همراه است

زندگي بركه اي از شاديهاست

كه چنان معني زيباي شفق،بي همتاست

ودر اين بركه نور ،ماهي قرمز عشق

باسرشت باران ،هم بازي،هم پيماست

اینک تمام نشان ها همه یک یک نشسته اند،
    بر یاد و خاطرم
چون یاد و خاطره همه یک یک گذشته اند!
دیگر مرا نمی برند به رویای دور دست
«خورشید بی غروب دلم» بر شفق شکست!
   می سازمش ز نو، 
 از عشق گرم او!
وانگه دوباره به اوج خواهمش رساند
روزی به برج پر از نور خواهمش نشاند
 
می خواهمش هنوز، چو آن روز
 همچو جان-
می جویمش همیشه همیشه ز بی کران...
   مغرور و شاد و مست،
    غزلخوان و سرگران!

پروردگارا!
در آفتاب کم رنگ زندگیم و پیاده رویی که نمی دانم به کدامین خیابان منتهی می شود و در طلاطم شاخه های بی برگ، زیر چتری که مرا از باران مهربانت جدا می کند به دنبال نیمکتی می گردم که لبریز از رویاهای کودکانه و آرامش دل های بی قرار باشد آنگونه که بتوانم تو را در ذره ذره وجودم احساس کنم

شب،مهتاب،من
دیشب با خیال تو به مهتاب سفر کردم
از کنار شاخه بید زمان از یاد تو گذر کردم
این بار باز نگاهت همچون صدایت غم پنهانی داشت
زخم های دیرنت سرپوشی از پریشانی داشت
من با خیال تو دیشب از جادی بی انتهای شب گذر کردم
این بار باز هم از حسادت به مهتاب نظر نکردم
بی تو مرا، مهتاب رنگی دگر است
زلف های پریشان شب برایم غم دگرست
بی تو شب برایم کابوسی از آخرین نگاه توست
چشمان پور شور تو در شب برایم فانوس راه
بازکابوس رفتن تو در خیالم نقش می بست
با زلفی پریشان ، با زخم دیرینت سوار بر دوش باد
و کابوس رفتنت مرا به آتش کشید
بی تو بودن و بی تو به مهتاب نگاه کردن
برایم دردو کینه و آه و حسرت
دیشب با خیال یاد تو
شب را به صبح سر کردم
این بار هم باز ازروی خجالت به تو نظر نکردم
بی تو بودن و بی تو به مهتاب نگاه کردن برای من کابوسی از رفتنه دیرینه توست

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی وابر سپید

برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستو های شاد

خلوت گرم پرستو های مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

!خوش به حال روزگار

خوش به حال غنچه های نیمه باز

-خوش به حال دختر میخک - که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب        

اي كاش مي شدكه آنقدرخوب بود كه فرصت خوب بودن را ازديگران گرفت،

و اي كاش مي شد كه آنقدر از بديها دور مي شديم كه ديگر هيچگاه دست نا زيباي بديها به ما نمي رسيد،

چرا كه من هنوز باور دارم كه مي توان بهتر زيست. در راه متعالي شدن شرط اول قدم آنست كه

 باران باشيم، باران با سخاوتي كه هم بر كويرمي بارد و هم در دشت سرسبز،
آري اينگونه مي توان بهتر زيست ،عاشق تر ماند، شاعرتر شد و در نهايت جاودانه شد.

من همان دخترک نقره پوش شب های سیاه آسمان زندگی ام.

من همان دخترکی هستم که مانند ستاره ای برتمام آدم ها لبخندی زندشاد است

 وهیچگاه رنگ خزان ندیده است وهمیشه خوشحال وبهاری است

 من همان دخترکی هستم که تاب دیدن مرواریدهای غلطان نشسته بر صورت خردسال را ندارد

   من همان هستم که پادشاه سیاهی و ظلمت به من لقب فرشته داده است.

                آری من همان فرشته ای هستم که از جایی دور برای برای مهربانی آمدم

                    وروزی هم از همان راهی که آمد ام باز خواهم گشت

             بدون اینکه کسی بفهمد که من که بودم وچه بودم وازکجاآمده بودم.

توی جاده محبت من يه عابرم هميشه
يه مسافرم كه با تو راه من تموم نميشه
توی جاده محبت پره سبزه پره ميخك
می دونم هستی هميشه كنار اين قلب كوچك
جايی كه عبوراز اونجا سخت ميشه با دل تنها
ميشدم پل رد ميكردم تو رو از جاده غمها
كوله بارمون توی راه غزلهای عاشقونه
توی اين راه جون ميدم من به پای تو بی بهونه
بيا تا اين جاده بر پاست من و تو باشيم مسافر
دستمون به آسمون كه برسه از راه يه عابر
تا كه راه رو بشناسه بگذر بی خطر از اين راه
برسه به قلب يارش بفشونه نور به اون ماه
ازخدا ميخوام كه جاده تا ابد پاينده باشه
سبزی جاده نشونه عشقای آينده باشه

    دوستان عزیز نظر شما بیش از انچه که فکرکنین واسه من مهمه !!!

اميدم براي تو مي سرايم ...

بيا تا تا نقش رويت را به نقشي از طلا گيرم

بيا تا خاك راهت را به روي ديده ها گيرم

بيا تا بر جمال تو گل ريحان نشانم من

بيا كز ساغر چشمت شراب جان فزا گيرم

بيا كه ديده خون بارد ز بس كه در رهت ماندم

بيا تا خاك اقدامت به جاي توتيا گيرم

بيا كه بي تو تنهايم دلم بي اشنا باشد

بيا تا من در اغوشت بردل اشنا گيرم

بيا كه پايابم برفت ز هجر رخ تو اميدم

من احوالت ز كه پرسم سراغت از كجا گيرم

بيا در محفل ليلي كه كام دل بر اري تو

بيا اندر كنار من كه از دل صد نوا گيرم

بيا كه انتظار تو را دارم ...

نگاه کن دیده گانت را بگشا و ببین

ذهن ما باغچه است .....گل در آن بايد کاشت

علف هرز در آن مي‌رويد......

کمتر از زحمت برداشت هرزگي آن علف است.....


وقتي خداوند شما را به لبه ي پرتگاهي هدايت کرد

چون يکي از اين دو اتفاق خواهد افتاد:

اوشما را ميگيرد اگر بيفتيد..........يا اينکه.........

يادتان ميدهد چگونه پرواز کنيد.......